Euro Renoma - to Twój prestiż i wyróżnienie. Europejski Rejestr Renomowanych przedsiębiorstw, firm, instytucji, urzędów, banków, placówek oświatowych, służby zdrowia, instytucji publicznych i organizacji.
certyfikat eurorenoma

Ostatnio

dołączyli

F H U AMJM - Andrzej Żelazko - Klimatyzacja Mobilna - Żelazko Auto-Serwis działający w branży Transport, dołączył do programu Euro Renoma i otrzymał certyfikat o nr.: ANC 14723

przeczytaj więcej

IM Iwańscy działający w branży Budownictwo, dołączył do programu Euro Renoma i otrzymał certyfikat o nr.: ANC 14714

przeczytaj więcej

Firma Usługowo - Budowlana FIL - BUD - Zbigniew Ziarkowski działający w branży Budownictwo, dołączył do programu Euro Renoma i otrzymał certyfikat o nr.: ANC 14713

przeczytaj więcej

Napisz

do nas






W celu weryfikacji nadawcy prosimy o przepisanie poniższego kodu w puste miejsce i zaakceptowanie go przyciskiem Wyślij.

 

Close

Gmina Dwikozy

Certyfikat:

ANC 12908

ważny do: 13 Kwiecień 2018 r.

branża: Samorządy terytorialne

województwo: świętokrzyskie

miejscowość: Dwikozy

kod: 27-620

ulica: Spółdzielcza 15

fax: 15 831 14 04

telefon: 15 831 14 71

www: dwikozy.gmina.pl

NIP: 8641349195

e-mail: urzad@dwikozy.gmina.pl


Pokaż certyfikat


Opis działalności firmy:

Herb

 

 

Gmina Dwikozy to gmina wiejska w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim. W latach 1975-1998 gmina położona była wwojewództwie tarnobrzeskim.

Siedziba gminy to Dwikozy.

Według danych z 31 grudnia 2010[1] gminę zamieszkiwały 8973 osoby.

 

Gmina Dwikozy położona jest w dolinie rzeki Wisły na pograniczu Kotliny Sandomierskiej i Wyżyny Kieleckiej. Przeważająca część gminy położona jest na Wyżynie Sandomierskiej wchodzącej w skład Wyżyny Kieleckiej. Wysoczyzna lessowa wznosi się na wysokości od 150 do 210 m n.p.m.Gmina Dwikozy graniczy od północy z gminą Ożarów i Zawichost, od zachodu z gminą Obrazów i Wilczyce, a od południa z gminą Sandomierz. Południowo-wschodnią granicę gminy stanowi rzeka Wisła.

Wieś Dwikozy posiadała różne nazwy: De Dwikoz, Decoze lub Dwejkoszy, lub Due Caprae. Nazwa Due Caprae w języku polskim oznacza Dwie Kozy. Taka nazwa pojawia się dopiero w 1827 roku, natomiast ostateczna wersja nazwy gminy — Dwikozy ukształtowana została w 1881 roku.

 

Pierwsza wzmianka na temat Dwikóz pojawia się w źródłach historycznych w XII wieku. Wówczas to wieś Dwikozy jako tzw. Prebenda Dwikozka (posiadłość duchowna) wraz z wsią Bożydar stanowiły uposażenie jednego z kanoników kapituły kolegiaty sandomierskiej. Znajduje to potwierdzenie w przywileju wydanym w 1276 r. przez polskiego monarchę, księcia krakowskiego i sandomierskiego, Bolesława Wstydliwego, który idąc w ślady swoich poprzedników, udziela posiadłościom kolegiaty sandomierskiej wszystkich swobód i wolności jakie posiadają dobra katedry krakowskiej. Zgodnie z tym przywilejem mieszkańcy wsi Dwikozy, Bożydaru i innych wsi zostali zwolnieni od wykonywania następujących powinności: „przewod” — konieczność dawania przewodnika w czasie przejazdu księcia, „powoz” — dawanie podwód pod dwór książęcy, „stan”, czyli stacja — żywienie dworu książąt przyjeżdżających, „targowe” — opłata od bydła i owiec na stół książęcy, „straż” — dawanie zboża na utrzymanie strażników zamkowych. Przywilej książęcy uwalniał mieszkańców Dwikóz i Bożegodaru od służby wojskowej, od „pogoni”, czyli ścigania nieprzyjaciela, od pilnowania sokołów używanych do polowania, od budowy i naprawy zamków, oraz od opłat dawanych księciu, wojewodom i kasztelanom.

M Ś C I Ó W

Nazwa wsi pochodzi od średniowiecznego rycerza Mszczuja, który to użyczył swego imienia. Mściów istniał już w XI wieku, ale osadnictwo stałe w tym zakolu Wisły zaczęło się w paleolicie. W pierwszych wiekach istnienia wieś należała m.in. do Grotów, Słupeckich, Lubomirskich, Dunin-Karwickich, Wybranowskich, Prażmowskich, Suchodolskich, Ośniałkowskich. W 1784 roku decyzją Komisji Dobrego Porządku wioski: Mściów, Kamień Mściowski, Doły, Doraz i Rzeczyca Mokra zostały wyłączone z terytorium dużego Sandomierza i jego jurysdykcji i objęte prawem ziemskim. Po uwłaszczeniu włościan następuje parcelacja majątku dworskiego na rzecz byłych poddanych chłopów. Według oficjalnego spisu w Mściowie w 1827 roku stało 31 domów, w których mieszkały 164 osoby. W 1882 roku było już tylko15 domów i zaledwie 127 mieszkańców, co jak pisze Stanisław Malarz - było skutkiem wielkiego pożaru wsi i epidemii czarnej ospy w regionie.

 

G Ó R Y    W Y S O K I E

 

W 1217 r. Iwo herbu Odrowąż, kanonik krakowski, kantor gnieźnieński, kanclerz Leszka Białego w starym osiedlu Góry wybudował drewniany kościółek p.w. św. Wita Męczennika, który stał się protoplastą dzisiejszego kościoła parafialnego p.w. MB Bolesnej i św. Wita, zlokalizowanego w Górach Wysokich.

 

W 1417 r. Władysław Jagiełło, wydał nakaz, w którym zobowiązywał każdego z kmieci do obowiązku opłat w wysokości 2 groszy podatku zwanego podatkiem królewskim. Potwierdził również wszystkie dawne przywileje, nadając jednocześnie posiadłościom kapituły sandomierskiej prawo niemieckie czyli magdeburskie, a przy okazji uwolnił kmieci od władzy wojewodów i kasztelanów, a wszelkie spory nakazał kierować pod sądy oraz wyroki sołtysów według prawa niemieckiego.

 

Około 1440 r. w Dwikozach nad rzeką Łukawą (obecna Opatówka) było 18 łanów kmiecych. Stał tam również piękny dwór kanonika sandomierskiego i folwark z ogrodem owocowym i łąkami. Ponadto w jednej z miejscowości, do której należały 2 łany z lasami i łąkami, 2 karczmy z polami, działały 2 dobrze urządzone młyny.

 

W XVII w. rozpoczęto w Dwikozach budowę szpitala i kaplicy. Pieniądze na ten cel przeznaczył w 1674 r. ks. Wacław Kostecki.

 

Wśród miejscowości o starej metryce warto również wspomnieć o osadach służebnych wymienianych w źródłach pisanych (Słupecki L.P., „Osady służebne pod Sandomierzem i Zawichostem”, „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej, nr 2, 1992) tj.: Winiary — pierwsze wzmianki pojawiają się już od XII w., Szczytniki — od poł. XIV w., Kichary Nowe — w XVI wieku.

R O M A N Ó W K A

Nazwy wsi użyczył  w XIX wieku ówczesny właściciel dóbr garbowskich. Folwark zajmował wtedy 288 morg, na których stosowany był 13-polowy płodozmian. Zabudowanie sklada się z zaledwie trzech zagród. Był tu wtedy również wiatrak.Na początku lat 30-tych XX wieku Romanówka miała 17 domów, w których mieszkało 116 osób.Podobnie jak inne miejscowości gminy Dwikozy, również współczesna Romanówka podąża w kierunku warzywnictwa i sadownictwa. Tunele foliowe oraz zwiększający sie areał sadów to dominanty krajobrazu wsi. 

 

W I N I A R Y, W I N I A R K I

 

Nazwa Winiary (parafia Trójca) pojawia się po raz pierwszy w 1190 roku w przywileju Kazimierza Sprawiedliwego jako uposażenie Kolegiaty Sandomierskiej. Od 02.03.1257 r. wieś Winiary stanowi uposażenie Klasztory Klarysek w Zawichoście.

 

Etymologia nazw Winiary, Winiarki wywodzi się od winnic zakładanych na nasłonecznionych zboczach Wyżyny Sandomierskiej.

 

Jak podaje „Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich”, pod red. B. Chlebowskiego W-wa, 1893:

 

„W roku 1827 było w Winiarach 27 domów, 300 mieszkańców. Na terenie wsi był wiatrak. Dobra Winiar składały się w 1887 roku z folwarków: Winiary, Buczek, Kępa Chwałowska, razem 1856 mórg. Folwark Winiary:

 

grunty orne, ogrody — 385 mórg, łąki — 84 morgi,pastwiska — 221 mórg,las — 45 mórg,nieużytki — 21 morgi,budynki: murowane — 8, drewniane — 14.”

 

W 1944 r. Winiary wieś i dwór zostały prawie doszczętnie zniszczone i spalone.

S Z C Z Y T N I K I

 

Pierwsze wzmianki na temat Szczytnik pojawiają się z okazji zapisania wsi na własność plebanowi górskiemu ks. Michałowi i jego następcom, co miało miejsce w sądzie ziemskim w Sandomierzu, w 1348 r. Na prośbę plebana król Kazimierz Wielki w dzień św. Feliksa w 1352 r. potwierdził tą darowiznę.

 

„Około 1440 r. wieś Szczytniki należąca do parafii św. Piotra w Sandomierzu, miała piękne ogrody; z łanów kmiecych i karczem dawano dziesięcinę snopową kościołowi św. Piotra w temże mieście” (Długosz, „Liber beneficiorum”).

 

W 1508 r. właścicielem części dóbr był Jan Słupecki, w 1578 r. jego syn. W tym czasie było tutaj 8 osadników, 2 łany i jeden ogrodnik. Z czasem wieś  SZCZYTNIKI darowana kościołowi w Górach, została przyłączona do dóbr słupeckich.

 

Według tabeli prestacyjnej z 1846 r.: „w Szczytnikach było 6 połowników i 9 zagrodników. Połownicy odrabiali dworowi czworgiem bydła i dwojgiem ludzi 3 dni latem i 3 dni zimą tygodniowo. Zagrodnicy ręcznie 3 dni latem i 3 dni zimą również tygodniowo...”

K I C H A R Y

 

Wieś Kichary położona w zachodniej części gminy Dwikozy pośród jarów i wąwozów, dzięki urodzajnym lessowym glebom oraz przepływającej Opatówce już od wieków stanowiła ważny ośrodek osadniczy. Opatówka (zwana dawniej Łukawą) wypływająca ze wschodnich stoków Pasma Jeleniowskiego i wpływająca do Wisły w rejonie Słupczy, jest rzeką, którą tak scharakteryzował poeta Stanisław Młodożeniec, pochodzący z Dobrocic: „...choć małą, dogodna była woda do pojenia bydła, do pławienia koni i w głębszych miejscach do kąpania bachorów, do prania chabów, do moczenia lnu i konopi, do pływania kaczek, do łowienia wreszcie kiełbi i płotek. Podczas wiosennych roztopów zalewała i użyźniała okoliczne łąki przysparzając sytnego siana dla gadziny...”

Pierwszym dziedzicem Kichar, wzmiankowanym ok. poł. XIV w. w kilku dokumentach jak również figurującym na inskrypcji nagrobnej w sandomierskiej katedrze, był szanowany mieszczanin z Sandomierza Bartko.

W wieku XVI wieś Kichary przeszła w ręce rodziny Stanisławskich ze Stanisławic pod Radomiem, herbu Pilawa. W 1578 r. Kacper Stanisławski, był dziedzicem m.in. dóbr Kichary, które liczyły 1 łan (ok. 17 ha) gruntów uprawnych, 2 osadników i 1 biedny. W XVII wieku Elżbieta Prokopowa Sieniawska przekazała swoje dobra na uposażenie klasztoru benedyktynek w Sandomierzu. Po pożarze tegoż klasztoru zakonnice przeniosły się do Kichar. W 1864 r. Kichary zostały zabrane benedyktynkom na rzecz rządu. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego wzmiankuje, że w 1827 r. w Kicharach było 31 dymów, 212 mieszkańców, natomiast w 1883 r. – 77 dymów, 368 mieszkańców, 886 morgów ziemi włościańskiej i 21 morgów przy osadzie młynarzowej.

Kiedyś wieś Kichary otaczały sady, natomiast na wzgórzu stał murowany, piętrowy, dwór obronny, z czterema basztami na narożnikach i dwoma bramami. Z trzech stron dwór otaczał woda. Po przeniesieniu się zakonnic do Kichar ten tzw. Zameczek zamieniono na klasztor. Po odebraniu siostrom wsi, zameczek sprzedano na licytacji zaś pola folwarku rozdano chłopom. Z zameczku do dziś pozostała tylko zabytkowa baszta zwana też kaplicą śś. Rocha i Jacka, niestety w stanie ruiny.

G A Ł K O W I C E

Na północ od Kichar znajduje się wieś Gałkowice, do której prowadzą biegnące jarami i wąwozami drogi. Najstarszym zapisem historycznym zawierającym nazwę Gałkowice jest wzmianka sporządzona przez Jana Długosza w wydanej ok. roku 1440 księdze uposażeń diecezji krakowskiej (Liber beneficiorum t. III, s. 410).

Według ww. „Słownika Geograficznego...”, wieś Gałkowice w XIX wieku, należała do parafii Góry Wysokie, administracyjnie zaś do gminy Wilczyce. Zamieszkiwało ją 218 mieszkańców. Składała się z folwarku Gałkowice Krakówka, wsi — Gałkowice Ocin i Krakówki.

Dobra Gałkowickie dzierżawiła. m.in. rodzina Mościckich. Od 1876 r. dzierżawcą dóbr był Stanisław Mościcki — brat Faustyna, ojca przyszłego prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego (w latach 1926–1939), który przebywał tu krótko, ok. 1889 r., wraz ze swoją narzeczoną Michaliną Czyżewską.

G A R B Ó W

Wieś Garbów od niepamiętnych czasów należała do rodu szlacheckiego herbu Sulima, z którego wywodził się słynny rycerz — Zawisz Czarny. W roku 1343 r. komes Wszebor (Seborius) z Garbowa przybył z synem do Wąchocka, aby uczestniczyć w sprzedaży sołectwa przez Jana opata klasztoru cystersów wąchockich niejakiemu Michałowi za 8 grzywien czystego srebra. Z tego właśnie rodu pochodził Mikołaj z Garbowa — kanonik gnieźnieński i archidiakon zawichojski, następnie kasztelan konarski ok. 1388 r., a później sieradzki. Był on ojcem trzech synów m.in. rycerza — Zawiszy Czarnego, który szczególnie się wsławił w bitwie pod Grunwaldem. Będąc częstym gościem wielu europejskich dworów brał Zawisza udział w turniejach rycerskich, a często bywał ich ozdobą.Niewątpliwie należał do najwybitniejszych postaci swojej epoki, a całe życie dzielił między dwóch panów: króla polskiego Władysława Jagiełłę i Zygmunta Luksemburskiego, króla węgierskiego i bawarskiego, potem cesarza rzymskiego: "był dla nich obu dworzaninem i domownikiem".  

 

Około 1440 r. według J. Długosza, w Garbowie było 30 łanów kmiecych, z których dziesięcinę snopową oraz konopną przekazywano archidiakonowi zawichojskiemu. Z pól o powierzchni 9 łanów, położonych bliżej Gór pobierał dziesięcinę pleban górski, a pola za dworem nazywano przymiarkami i klinami. W Garbowie były wtedy trzy karczmy i dwóch ogrodników bez pól oraz pięć folwarków.

 

Powołując się na tabelę prestacyjną z 1846 r. w Garbowie było wówczas 20 gospodarstw włościańskich.

C Z E R M I N 

 

2 marca 1257 r. Bolesław Wstydliwy darował m.in. wieś Czermin zakonnicom franciszkankom, czyli klaryskom, nadając jej prawo magdeburskie.

Około 1440 r. w Czerminie było 6 łanów kmiecych, z każdego dawano dziesięcinę snopową archidiakonowi zawichojskiemu i płacono zakonnicom franciszkankom jeden ferto jaj, 2 kapłonów i 2 sery. Były dwie karczmy bez pól i ogrody. W 1578 r. było w Czerminie 4 łany, 4 osadników, 3 biednych.

Dobra Czermin Panieński podzieliły los wszystkich dóbr duchownych pod zaborem rosyjskim zabranych na skarb państwa.

B O Ż Y D A R

Wieś Bożydar ok. 1440 r. należała do parafii św. Piotra w Sandomierzu, liczyła wówczas 4 łany kmiece, z każdego dawano kanonikowi prebendy Dwikozy czynszu pół grzywny, 2 korce owsa, 2 kapłony i 20 jaj, robiono jeden dzień wiosną, drugi zimą. Dworu wtedy, karczem i ogrodów nie było w Bożymdarze, gdyż wszystko pochłonęła Wisła.

G Ó R Y    W Y S O K I E

Góry Wysokie w średniowiecznych dokumentach nazywane: Góry Superior, Wyszegory, Góry Wyższe, dzisiejszą nazwę uzyskują w XVIII wieku.

Około 1440 r. było w Górach 19 kmiecych łanów, z których dawano dziesięcinę snopową i po 4 wiązki konopnej, archidiakonowi zawichojskiemu. Była także karczma plebańska bez pól; z dwóch ogrodów z polami i folwarku szlacheckiego dawano dziesięcinę snopową plebanowi górskiemu, który miał swoje własne pole. Dziedzicem Gór Wyższych był tego roku Jan z Oleśnicy.

Urodzajne gleby, obszerne pastwiska sprzyjały hodowli bydła rogatego, natomiast bliskość rzek Wisły i Opatówki umożliwiała rybołówstwo, wszystko to wpływało na zamożność włościan.

Ówcześni mieszkańcy Dwikóz zajmowali się również uprawą warzyw głównie cebuli, buraków, czosnku, ogórków rozwożąc je na jarmarki i targi do okolicznych miejscowości.

Na terenie gminy żywe były również tradycje patriotyczne, których świadectwem jest miejsce pamięci narodowej zlokalizowane u stóp góry zwanej „winnicą” w postaci zbiorowej mogiły powstańców wymordowanych przez żołnierzy rosyjskich pod dowództwem płk. Miednikowa po porażce pod Słupczą 8.II.1863 r. Miejscem martyrologii na obszarze gminy są również znajdujące się w lesie w Górach Wysokich dwie mogiły pomordowanych przez hitlerowców w 1940 r. 92 więźniów z Zamku Sandomierskiego.

Przejawem religijności mieszkańców ośrodka gminnego była budowa w 1884 r murowanej kapliczki owalnie zakończonej od zachodu, zlokalizowanej na rozstaju dróg. Odtąd tradycją stało się odprawianie przy niej nabożeństw kilka razy do roku.

10 grudnia 1938 r. z polecenia bpa Jana Kantego Lorka przybył ze Skarżyska Kamiennej ks. Jan Duraziński, który utworzył nową parafię z czterech wiosek: Słupcza, Szczytniki, Dwikozy i Bożydar, wydzielonych z parafii Góry Wysokie. Początkowo nabożeństwa odprawiano w szkole dwikozkiej, natomiast od 25 sierpnia 1940 r. w nowopoświęconej kaplicy parafialnej. Podstawę materialną tworzącej się parafii stanowiła darowizna ziemi przez Antoniego Łempickiego, dziedzica majątku Słupcza. Na tej ziemi powstała najpierw kaplica, potem plebania, cmentarz i kościół.

1 kwietnia 1941 r. dekretem bpa J.K. Lorka powstała nowa parafia Słupcza — Dwikozy. Nazwa dwuczłonowa, ponieważ ziemia pod urządzenia parafialne leżała na terenie Słupczy. Patronami nowej parafii byli: św. Andrzej Bobola kanonizowany w 1938 r. i św. Antoni Pustelnik patron ofiarodawcy ziemi. Przed wojną powstał projekt kościoła arch. inż. Ludomira Gyurkowicza. Wojna przerwała przygotowania do budowy kościoła. W 1954 r. ks. Jan Szczepanowski objął stanowisko proboszcza i od tej pory kierował budową. Dnia 12 września 1965 r. nastąpiło poświęcenie murów. Duże zasługi położyli murarze z Zaklikowa na czele z mistrzem murarskim Julianem Stryjeckim. Pod względem architektonicznym kościół jest mieszaniną stylów nawiązującą do gotyku, renesansu. Kościół został uroczyście poświęcony przez bpa Piotra Gołębiowskiego w 1973 r. W 1986 r. parafia została powiększona o dwie wioski Rzeczyca Mokra i Rzeczyca Sucha.

Od 1975 r., po likwidacji powiatów gmina Dwikozy należała do województwa tarnobrzeskiego, a od roku 1999 należy do województwa świętokrzyskiego.

W chwili obecnej w skład Gminy Dwikozy wchodzą  23 sołectwa: Winiary, Winiarki, Kępa Chwałowska,  Słupcza, Szczytniki, Dwikozy, Góry Wysokie, Stare Kichary, Nowe Kichary, Gałkowice, Kolonia Gałkowice, Stary Garbów, Nowy Garbów, Romanówka, Czermin, Buczek, Bożydar, Rzeczyca Mokra, Rzeczyca Sucha, Mściów, Nowy Kamień, Kamień Łukawski, Gierlachów.
 

Gmina Dwikozy leży w południowo-wschodniej części Polski. Jest częścią województwa świętokrzyskiego. Wchodzi w skład powiatu sandomierskiego. Od północy graniczy z gminami Zawichost i Ożarów, od zachodu z Wilczycami i Obrazowem, od południa z Sandomierzem, natomiast od wschodu naturalną granicę z województwem Podkarpackim stanowi rzeka Wisła.

 

 

Urząd Gminy w Dwikozach 

ul. Spółdzielcza 15

27-620 Dwikozy

tel. 15 8311471 fax. 15 8311404

 WYKAZ  NUMERÓW  WEWNĘTRZNYCH:

30 – Sekretariat – Podlesińska Irena

32 – Wójt Gminy – Łukaszek Marek

41 – Z-ca Wójta – Gradziński Albin

33 – SKARBNIK GMINY – Wieczorek Maria

35 – SEKRETARZ – Matyka Danuta

URZĄD STANU CYWILNEGO

48 – Kierownik USC – Walas Józef

50 – Z-ca kierownika USC, Ewidencja ludności – Lawenda Mariusz

OCHRONA ŚRODOWISKA, NIERUCHOMOŚCI, DROGI

56 – Ochrona Środowiska – Mochul Monika, Piątkowski Maciej

31 – Inwestycje – Mariusz Dominik

45 – Dział Inwestycji, Dział Promocji, Planowanie przestrzenne – Kraska Renata, Nowak Zdzisława

34 – Podatki – Fundusz Sołecki – Bryła Monika, Papka Joanna, Bidas Lidia

37 – Kasa, Środki transportu – Czajka Agata, Kurek Agata, Subczak Lidia, Miry Anna

36 – BIBLIOTEKA – Dwojak Edward, Binek Dorota

44 – Informatyk- Gorazda Krzysztof

49 – Bezpieczeństwo Publiczne, OC – Parcheta Barbara, Staniszewska Magdalena

51 – Obsługa Rady – Mazur Maria

 60- Przewodniczący Rady Gminy – Skobel Józef

GMINNY ZAKŁAD OŚWIATY

52 – Dyrektor Gminnego Zakładu Oświaty – Sawa Mieczysław

53 – Księgowość Gminnego Zakładu Oświaty – Gałęza Łukasz 

 

ZGK  /15/ 83 11 814

GOK  /15/ 83 11 815

OPS  /15/ 83 11 816

GZO  /15/ 83 11 817

FAX. /15/ 83 11 404, 83 11 053

 

Wszystkie należności i opłaty na rzecz Urzędu Gminy w Dwikozach należy dokonywać na konto nr:

75 9429 0004 2001 0014 0184 0001

 

 



Urząd Gminy w Dwikozach

ul. Spółdzielcza 15     27-620 Dwikozy


tel. 015 831 14 71

fax 015 831 14 04, 015 831 10 53


 Regon  000532004

NIP  864 - 13 - 49 - 195


 e-mail: urzad@dwikozy.gmina.pl

webmaster: magdas@dwikozy.gmina.pl 

Biuletyn Informacji Publicznej: www.dwikozy.asi.pl

 


Numer konta  na wpłatę podatku rolnego, podatku od nieruchomości i podatku leśnego

BS Sandomierz O/Dwikozy
 
*75 9429 0004 2001 0014 0184 0001*

Wewnętrzne numery telefonów

30

SEKRETARIAT

31

 

INWESTYCJE

32

WÓJT GMINY

33

SKARBNIK GMINY

34

PODATKI

35

SEKRETARZ GMINY

36

GMINNA BIBLIOTEKA PUBLICZNA

37

KASA, KSIĘGOWOŚĆ I ROLNICTWO

39

GMINNY OŚRODEK KULTURY

40

ZGK – DYREKTOR

41

ZASTĘPCA WÓJTA GMINY

42

OPS – POMOC ŚRODOWISKOWA

43

OPS – KASA

44

ADMINISTRATOR SIECI

45

INFRASTRUKTURA I PROMOCJA GMINY, PLANOWANIE PRZESTRZENNE

46

ZGK – KSIĘGOWOŚĆ

47

ZGK – SEKRETARIAT

48

USC – KIEROWNIK

49

WOJSKO, STRAŻE

50

EWIDENCJA LUDNOŚCI

51

RADA GMINY

52

GZO – DYREKTOR

53

GZO – KSIĘGOWOŚĆ

54

OPS – ZASIŁKI RODZINNE, FUNDUSZ ALIMENTACYJNY

55

OPS – KIEROWNIK

56

ROLNICTWO, DROGI

60

PRZEWODNICZĄCY RADY GMINY


  

 
Urząd Gminy
27-620 Dwikozy
ul. Spółdzielcza 15
tel. 015 8311471
fax. 015 8311404
www: www.dwikozy.gmina.pl
e-mail: urzad@dwikozy.gmina.pl
 
Budynek Gminy


Urząd Gminy

 


 

 

GMINA
NAZWA GMINY Dwikozy
RODZAJ gmina wiejska
LOKALIZACJA woj. świętokrzyskie , pow. sandomierski
KOD 27-620
MIEJSCOWOŚĆ Dwikozy, Spółdzielcza 15
KONTAKT tel./fax (+48 15) 831-14-71
e-mail: urzad@dwikozy.gmina.pl
Wójt Gminy

Marek Łukaszek
tel. (15) 831-14-71 w.32  
e-mail: wojt@dwikozy.gmina.pl

Sekretarz Gminy 

Danuta Matyka
tel. (15) 831-14-71 w. 35 
e-mail: sekretarz@dwikozy.gmina.pl

Skarbnik Gminy

Maria Wieczorek 
tel. (15) 831-14-71 w. 33 
e-mail: skarbnik@dwikozy.gmina.pl

Kierownik USC 

Józef Walas 
tel. (15) 831-14-7 w. 48 
e-mail: usc@dwikozy.gmina.pl

 

 

 

Radni Rady Gminy w Dwikozach 

 

LP. IMIĘ I NAZWISKO RADNEGO FUNKCJA
1.  Marek KOZIEŁ Przewodniczący Rady Gminy
2.   Józef SKOBEL W-ce Przewodniczący Rady Gminy
3.   Anna KOCEL W-ce Przewodnicząca Rady Gminy
4.   Zbigniew Witold ŻELAZOWSKI Radny
5.   Adam BUREK
Radny
6.   Marzanna Zofia RYCZAN Radna
7.   Andrzej Mieczysław SZLACHCIŃSKI Radny
8.   Barbara Anna ZDYB
Radna
9.   Maria Krystyna ŚLEDŹ Radna
10.   Marzanna Teresa MACH Radna
11.   Sławomir OŻÓG
Radny
12.   Mariola Ewa ŻMUDA 
Radna
13.   Maria ŁUKASIEWICZ Radna
14.   Piotr SOCHA
Radny
15.   Robert Franciszek STĘPIEŃ 
Radny

 

 

Wójt Gminy Dwikozy 


Marek Łukaszek

Dzień przyjęć interesantów:
czwartek godz. od 900 do 1400
tel. 15 8311471 w.32
nr pokoju: 16 (I piętro)





Urząd Gminy w Dwikozach ul. Spółdzielcza 15 27-620 Dwikozy

tel. 15 8311471 fax. 15 8311404

WYKAZ  NUMERÓW  WEWNĘTRZNYCH:

30 – Sekretariat - Podlesińska Irena

32 – Wójt Gminy – Łukaszek Marek

41 – Z-ca Wójta - Gradziński Albin

33 – SKARBNIK GMINY - Wieczorek Maria

35 – SEKRETARZ - Matyka Danuta

URZĄD STANU CYWILNEGO

48 – Kierownik USC - Walas Józef

50 – Z-ca kierownika USC, Ewidencja ludności - Lawenda Mariusz

OCHRONA ŚRODOWISKA, NIERUCHOMOŚCI, DROGI

56 – Ochrona Środowiska - Mochul Monika, Piątkowski Maciej, Latański Tomasz

31 – Inwestycje - Mariusz Dominik, Trześniewska Paulina

45 – Dział Inwestycji, Dział Promocji, Planowanie przestrzenne - Kraska Renata, Nowak Zdzisława

34 – Podatki – Fundusz Sołecki - Bryła Monika, Papka Joanna, Bidas Lidia

37 – Kasa, Środki transportu - Czajka Agata, Kurek Agata, Subczak Lidia, Miry Anna

36 – BIBLIOTEKA - Dwojak Edward, Binek Dorota

44 – Informatyk- Gorazda Krzysztof

49 – Bezpieczeństwo Publiczne, OC - Parcheta Barbara, Staniszewska Magdalena

51 – Obsługa Rady - Mazur Maria

60 – Przewodniczący Rady Gminy – Kozieł Marek

GMINNY ZESPÓŁ OŚWIATY

52 – Dyrektor Gminnego Zespół Oświaty - Sawa Mieczysław

53 – Księgowość Gminnego Zespół Oświaty - Gałęza Łukasz, Fleming Agnieszka

 

Zakład Gospodarki Komunalnej  /15/ 83 11 814 zgkdwikozy@interia.eu

Gminny Ośrodek Kultury  /15/ 83 11 815gok@dwikozy.gmina.pl

Ośrodek Pomocy Społecznej  /15/ 83 11 816  ops@dwikozy.gmina.pl

Gminny Zespół Oświaty  /15/ 83 11 817  gzodwikozy@poczta.onet.pl

 

fax Urzędu Gminy w Dwikozach /15/ 83 11 404, 83 11 053

 

Wszystkie należności i opłaty na rzecz Urzędu Gminy w Dwikozach należy dokonywać na konto nr:

75 9429 0004 2001 0014 0184 0001

 

 

 

 

.




Kod banera:

Inne z branży

[ zamknij ]

Opinie

i komentarze

Tadeusz P.: Euro Renoma jest dla ludzi inteligentnych, mądrych i sprytnych. Można się promować i zdobywać (sprawdzonych i rzetelnych!) partnerów i inwestorów. Jesteśmy bardzo zadowoleni. Za symboliczną opłatę, otrzymujemy tak wiele korzyści.
Stefan Królikiewicz: Doskonała rzecz. U nas sprawdza się od lat. Dzięki EuroRenomie i temu programowi, moja firma nawiązała sporo nowych kontaktów, tak w kraju jak i za granicą. Dzięki pomocy z Euro-Renomy, dzisiaj wchodzimy na nowe, egzotyczne rynki. Dziękujemy.
Andrzej Bednarz: Euro Renoma to wspaniała inicjatywa, pozwalająca wypromować się solidnym i godnym zaufania przedsiębiorcom. Jesteśmy w rejestrze od niedawna, korzystamy z materiałów Akademii Euro Renomy i dzięki temu się rozwijamy. Wspaniała sprawa!
Plamka: Miło wspominam Akademię Polonijną, szkoła naprawdę fajna.
Krzysztof: Nasza Uczelnia posiada ten certyfikat i jesteśmy naprawdę zadowoleni. Jesteśmy bardziej konkurencyjni na rynku

Dodaj

Twoją opinię

Zamknij

Ten serwis internetowy wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. do celów reklamowych i statystycznych. Mogą stosować je też współpracujące z nami firmy - m.in. reklamodawcy.

W przeglądarce internetowej, w której otwierasz nasz serwis możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies.

Korzystając z tego serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies wyrażasz zgodę na ich używanie i zapisywanie w pamięci urządzenia. Więcej informacji znajdziesz w Polityce prywatności.