Euro Renoma - to Twój prestiż i wyróżnienie. Europejski Rejestr Renomowanych przedsiębiorstw, firm, instytucji, urzędów, banków, placówek oświatowych, służby zdrowia, instytucji publicznych i organizacji.
certyfikat eurorenoma

Ostatnio

dołączyli

F H U AMJM - Andrzej Żelazko - Klimatyzacja Mobilna - Żelazko Auto-Serwis działający w branży Transport, dołączył do programu Euro Renoma i otrzymał certyfikat o nr.: ANC 14723

przeczytaj więcej

IM Iwańscy działający w branży Budownictwo, dołączył do programu Euro Renoma i otrzymał certyfikat o nr.: ANC 14714

przeczytaj więcej

Firma Usługowo - Budowlana FIL - BUD - Zbigniew Ziarkowski działający w branży Budownictwo, dołączył do programu Euro Renoma i otrzymał certyfikat o nr.: ANC 14713

przeczytaj więcej

Napisz

do nas






W celu weryfikacji nadawcy prosimy o przepisanie poniższego kodu w puste miejsce i zaakceptowanie go przyciskiem Wyślij.

 

Close

Miasto i Gmina Kołaczyce Burmistrz Małgorzata Salacha

Certyfikat:

ANC 13375

ważny do: 04 Marzec 2018 r.

branża: Samorządy terytorialne

województwo: podkarpackie

data wpisu do rejestru: 04.03.2013

miejscowość: Kołaczyce

kod: 38-213

ulica: Rynek 1

telefon: 13 446 02 21

telefon: 13 446 02 58

www: www.kolaczyce.itl.pl

NIP: 6852290463

e-mail: sekretariat@kolaczyce.itl.pl


Pokaż certyfikat


Opis działalności firmy:

 

 

 GMINA I MIASTO KOŁACZYCE


Herb


Logo Gmina Kołaczyce


 

Urokliwa gmina Kołaczyce zachwyca swą lokalną różnorodnością. Od staromieszczańskiego ryneczku miejskiego, którego powstanie sięga czasów XIII w. i zarządu benedyktynów tynieckich, rozchodzą się we wszystkie strony wąskie uliczki. Uliczki te znikają w otaczających gminę Kołaczyce zielonych wzgórzach lasów Warzyckich, leśnych szlakach i ścieżkach chronionego obszaru Natura 2000, dwie ostoje siedliskowe programu Natura 2000 jakie tu utworzono: "Wisłoka z dopływami" i "Golesz".

 

 Stare miasteczko ujmuje nie tylko zabytkową zabudową, ale także niedaleko położonymi zabytkami archeologicznymi z czasów ceramiki sznurkowej, epoki brązu i czasów średniowiecza, kiedy to obok małej osady Kołaczyce wznosił się na górze Garbu Warzyckiego okazały zamek Golesz.  Ciekawe atrakcje historyczne i urzekające krajobrazy zachęcają do wypoczynku oraz zapoznania się z tradycyjnymi zwyczajami Gminy. Ponadto znajduje się tu także stajnia "Galicja" oferująca poza nauką jazdy konnej i zawodami jeździeckimi zajęcia z hipoterapii. To również doskonałe miejsce dla pasjonatów wędkarstwa i wielbicieli lokalnych win.

 

 

 

 

CHARAKTERYSTYKA GMINY KOŁACZYCE

 

Gmina Kołaczyce usytuowana jest w południowej części Polski, na zachodnim krańcu województwa podkarpackiego, w północno-wschodniej części powiatu jasielskiego. Położona jest na prawym brzegu Wisłoki u podnóża góry Liwocz. Na terenie gminy znajdują się następujące miejscowości: Kołaczyce, Nawsie Kołaczyckie, Bieździedza, Bieździadka, Sowina, Lublica, Sieklówka, Krajowice. Gmina Kołaczyce zajmuje obszar 61,15 km2. Jest ona jedną z mniejszych powierzchniowo gmin w powiecie jasielskim, stanowi 7,24% powierzchni powiatu jasielskiego. Od północy sąsiaduje z gminą Brzostek, od północnego - wschodu z gminą Frysztak, od południowego - wschodu z gminą i miastem Jasło, a od zachodu - z gminą Brzyska.

 

Około 75% jej powierzchni zajmują użytki rolne, lasy, grunty oraz pozostałe grunty i nieużytki. Ukształtowanie powierzchni gminy jest bardzo zróżnicowane. Kołaczyce, jak i miejscowości gminy położone są na terenie tzw. Dołów Jasielsko - Sanockich, stanowiących śródgórską, rozległą kotlinę, rozdzielającą piętrzące się na południu Karpaty, na tym odcinku Beskid Niski, od ciągnącego się na północy Pogórza Ciężkowicko - Strzyżowskiego. Całe Karpaty i Pogórze, jak również Doły Jasielsko - Sanockie, zbudowane są z fliszu karpackiego. Stanowią go na przemian ułożone piaskowce ciężkowickie, łupki i margle krzemionkowe.

 

 Według danych z 2014 roku teren Gminy zamieszkuje 9 028 mieszkańców, średnia gęstość zaludnienia w gminie wynosi 150 osób/km2. Wg faktycznego zameldowania obszar miejski gminy zamieszkuje 1437 osób, a obszary wiejskie 7591 mieszkańców.

 

 




 

TURYSTYKA W GMINIE KOŁACZYCE

 

Na terenie wsi Krajowice w sąsiedztwie miasta Jasła znajduje się obszar Natura 2000. W południowej części obszaru znajduje się rezerwat geologiczny Golesz, powołany w 2000 r. na 27,45 ha. W rezerwacie przyrody Golesz występują liczne ślady grodziska wczesnośredniowiecznego, a także i ruiny średniowiecznego zamku obronnego. Zamek ten w XII - XIV wieku ze względów strategicznych usytuowany był na wzgórzu. Urzędował tam między innymi Rycerz Zyndram z Maszkowic, uczestnik bitwy grunwaldzkiej. Ostatecznie zamek został zniszczony przy udziale wojsk księcia siedmiogrodzkiego Jerzego II Rakoczego w 1657r.



 

Źródło: http://petroslavrz.bikestats.pl/


 

Źródło: www.kolaczyce.pl

 

Źródło: www.kolaczyce.pl

 

Nordic Walking Park „Gmina Kołaczyce”, to jeden z pięciu tego typu parków wytyczonych na obszarze działania Stowarzyszenia LGD Nowa Galicja.

W skład Parku wchodzą 3 trasy: zielona – pętla o długości 6,3 km; czerwona – pętla o długości 10,8 km i czarna – pętla o długości 17,3 km. Wejście na trasy zlokalizowane jest na skwerze obok Obelisku przy Alei Jana Pawła II w Kołaczycach. Trasy poprowadzone są chodnikami, drogami asfaltowymi  i gruntowymi oraz leśnymi ścieżkami. Na trasach zamontowano tablice zawierające propozycje ćwiczeń do samodzielnego wykonania, oraz punkty pomiaru tętna. Trasy posiadają punkty wspólne i pokrywają się na pewnym odcinku. Umożliwia to dowolne wydłużanie lub skracanie przejść albo zmianę kierunku marszu. Oferta skierowana jest zarówno do entuzjastów nordic walkingu,  jak i do biegaczy, rowerzystów czy narciarzy biegowych. Cztery pozostałe Nordic Walking Parki znajdują się na terenie Gmin: Dębowiec, Jasło, Osiek Jasielski i Tarnowiec. Łącznie długość pięciu Nordic Walking Parków wynosi ponad 160 km.

 

 

 

 

Trasa nr 1 Kołaczyce (zielona)

(długość – 6,3 km; szacunkowy czas przejścia – 1 godz.)

Ciekawa, poprowadzona w formie 6,3-kilometrowej pętli trasa, wytyczona w Kołaczycach . Po wykonaniu rozgrzewki, której propozycja zamieszczona jest na tablicy z opisem tras, ruszamy ze skweru przy Obelisku na Alei Jana Pawła II. Po dojściu do ul. Władysława Jagiełły skręcamy w lewo i chodnikiem maszerujemy w kierunku wschodnim. Mijając siedzibę Nadleśnictwa Kołaczyce łączymy się z czarną trasą i za moment, za znakami szlaku skręcamy w lewo. Początkowo asfaltową nawierzchnią, a następnie gruntową drogą pniemy się w górę. Na odcinku 3-kilometrów różnica wysokości wynosi blisko 120-metrów. Pomiędzy zabudowaniami dochodzimy do Alei Jana Pawła II i skręcamy w lewo. W tym miejscu szlak zielony łączy się ze szlakami czerwonym i czarnym, które przychodzą z prawej strony. Asfaltowym dywanikiem maszerujemy pomiędzy zabudowaniami a ścianą lasu. Mijamy ostatnie zabudowania. Droga łukiem zakręca na południe i rozpoczynamy zejście do Kołaczyc. Przed nami wspaniała panorama na Beskid Niski, zza którego przy dobrej widoczności wyrastają ośnieżone szczyty Tatr. Pokonując ostatnie 2,5-kilometra trasy tracimy 150-metrów wysokości i dochodząc na skwer przy Obelisku spinamy pętlę zielonego szlaku. 

Trasa nr 2 Kołaczyce (czerwona)

(długość – 10,8 km; szacunkowy czas przejścia –  2 godz.)

Wymagająca trasa, blisko 11-kilometrowa pętla, pokonanie której zajmie nam ok. 2 godz. Po wykonaniu rozgrzewki, której propozycja zamieszczona jest na tablicy z opisem tras, ruszamy na szlak. Początkowo przebieg szlaku pokrywa się z trasą zieloną a na długim odcinku z trasą czarną. Chodnikiem przy ul. Jagiełły maszerujemy 1,5-kilometra i za znakami szlaku skręcamy w prawo. Mijamy stajnie Galicja i przekraczamy mostek na potoku Bieździadka. Nawierzchnia zmienia się na gruntową. Na 4-kilometrze trasy czarny szlak skręca w prawo do Bieździadki, a my skręcamy w lewo i przechodzimy przez Bieździedzę, jedną z najstarszych miejscowości Podkarpacia. Przecinamy drogę łączącą Kołaczyce z Lublą i rozpoczynamy długie podejście. Szlaki czerwony i czarny ponownie łączą tu swój przebieg. Początkowo asfaltem a następnie gruntową drogą maszerujemy w górę. Wysiłek zrekompensuje panorama na górującą na zachodzie górę Liwocz (562 m n.p.m) – najwyższy szczyt Pogórza Ciężkowickiego. Przechodzimy przez niewielki kompleks leśny, po wyjściu z lasu mijamy charakterystyczny maszt przekaźnikowy i przy przydrożnej kapliczce ponownie wchodzimy na asfalt. Początkowo ul. Leśną a następnie Aleją Jana Pawła II wracamy do Kołaczyc, kończąc naszą wędrówkę.

 

Trasa nr 3 Kołaczyce (czarna)

(długość – 17,3 km; szacunkowy czas przejścia –  3 godz.)

Najdłuższa z tras wchodzących w skład Nordic Walking Park „Gmina Kołaczyce” oznakowana kolorem czarnym, 17,3-kilometrowa pętla. Wychodzimy na szlak, przecinamy ul. Jagiełły i ulicami Szewską i Księdza Tekstorysa, obchodzimy od południa neogotycki kościół parafialny pw. św. Anny. Przy kościele skręcamy w ul. Kuśnierską i dochodzimy do drogi wojewódzkiej nr 73 łączącej Jasło z Pilznem. Chodnikiem wzdłuż drogi pokonujemy 600-metrowy odcinek i przy kamiennej figurce św. Jana Nepomucena skręcamy w lewo w gruntową drogę. Za znakami szlaku przechodzimy przez Nawsie Kołaczyckie i przy siedzibie Nadleśnictwa Kołaczyce łączymy się z zielonym i czerwonym szlakiem. Mijamy stajnię Galicja, przekraczamy mostek na potoku Bieździadka i wspólnie z czerwonym szlakiem dochodzimy do Bieździedzy. Czerwony szlak skręca w prawo a my maszerujemy przez Bieździadkę. Mijamy Dom Ludowy i po dojściu do drogi wchodzimy na chodnik. Kilometr dalej ponownie łączymy się z czerwonym szlakiem. Przed nami długie podejście z panoramą Liwocza (562 m n.p.m)  na zachodzie i zejście Aleją Jana Pawła II do Kołaczyc z piękną panoramą Beskidu Niskiego w tle. Trasa dedykowana osobom o dobrej kondycji fizycznej.

 

 

Środowisko geograficzne

 

Kołaczyce, jak i miejscowości gminy położone są na terenie tzw. Dołów Jasielsko - Sanockich, stanowiących śródgórską, rozległą kotlinę, rozdzielającą piętrzące się na południu Karpaty, na tym odcinku Beskid Niski, od ciągnącego się na północy Pogórza Ciężkowicko - Strzyżowskiego. Całe Karpaty i Pogórze, jak również Doły Jasielsko - Sanockie, zbudowane są z fliszu karpackiego. Stanowią go na przemian ułożone piaskowce ciężkowickie, łupki i margle krzemionkowe.

Gleby występujące na terenie gminy zaliczane są od II do V klasy bionitacyjnej. Na większym obszarze przeważają gleby gliniasto - iglaste. Najurodzajniejsze spotkać można w dolinach, są to nadrzeczne mady. Występują tu również gleby torfiaste, będące pozostałością polodowcowych, licznych kiedyś na terenie Dołów Jasielsko - Sanockich jeziorek.

Przez gminę przepływa Wisłoka, będąca dopływem Wisły. Źródło posiada w wododziałowym paśmie Beskidu Niskiego, powyżej wioski Radocyna. Od Kołaczyc, wody Wisłoki płyną w kierunku północnym, w stronę Pilzna, Mielca, a następnie poniżej Gawłuszowic wpływają do Wisły.
Świat roślin i zwierząt jest uboższy niż na południu w Beskidzie Niskim, powodem tego są mniejsze kompleksy leśne. Istniejące niewielkie lasy i zagajniki są resztkami po dawnych lasach porastających Doły Jasielsko - Sanockie.

Największym kompleksem leśnym w okolicach gminy jest pogórzański masyw Wzgórz Warzyckich. W poszyciu lasów można spotkać iwę, jarzębinę, dziki bez, kalinę i leszczynę. Wierzba łoza występuje w dolinach rzek i potoków, dodając uroku rozległym krajobrazom. Można również spotkać olchę, która porasta podmokłe tereny. We wspomnianych lasach, zagajnikach,a nawet na łąkach spotkać można sarny, zające. Żyją kuny, łasice, wiewiórki, popielice, piżmowce, z ptaków drapieżnych: jastrzębie, kanie, sowy. W zagajnikach bytuje drobne ptactwo: drozdy, szpaki, dzikie gołębie, kukułki, sroki, wrony, gawrony i drobne ptactwo spotykane na całym Pogórzu. Na terenach podmokłych w pobliżu wsi gnieżdżą się bociany, nad rzeką czajki, dzikie kaczki. Bogaty jest również świat owadów, motyli i chrząszczy.

 

 

 

     

 

      

 

 

       

 

 

       

 

 

       

 






 

Historia Kołaczyc

Początki Kołaczyc

Od najdawniejszych czasów ludy nawiązywały kontakty prowadząc wymianę handlową linią Dunajca, Popradu, Wisłoki, Jasiołki, a dalej przez przełęcze górskie. Pewne archeologiczne dowody pobytu gromad ludzkich w dolinie Wisłoki pochodzą dopiero ze środkowej epoki kamienia mezolitu około 9000 - 25000 lat p.n.e. Pierwsze nie budzące wątpliwości ślady zasiedlania terenu Kołaczyc pochodzą z epoki neolitu. Wówczas pojawiły się tu grupy ludzkie prowadzące osiadły, kopieniacko - hodowlany tryb życia. Jako daty ramowe tego wydarzenia możemy przyjąćczas pomiędzy 3500 - 2500 lat p.n.e. Wydaje się, że dużą rolę w tej kolonizacji dorzecza Wisłoki odegrały plemiona dwu wielkich neolitycznych jednostek kulturuwych, a mianowicie kultury pucharów lejowatych oraz ceramiki sznurowej. 

Na początku epoki neolitu nastąpiły na Podkarpaciu wielkie przeobrażenia gospodarcze, na miejsce zbieractwa i łowiectwa pojwaia się prymitywna uprawa roli, kopieniactwo i hodowla bydła. Zmieniły się też narzędzia, narodziło się garncarstwo, tkactwo i inne przemysły domowe. Rozwój rzemiosł związany był z napływem nowych fal ludności z południa przez Bramę Morawską. Ludność osiedlała się tylko na glebach urodzajnych. Ceramika na tych terenach to ceramika wstęgowa,a później promienista. Po epoce neolitu następuje epoka brązu, a w niej kultura łużycka(1300 - 300 lat p.n.e.). Z czasów tej kultury pojawiają się znaleziska w regionie jasielskim, w obrębie którego leżą Kołaczyce. W pierwszych stuleciach naszej ery w dzisiejszej okolicy Kołaczyc istniało osadnictwo. Ludność miała kontakty z Imperium Rzymskim, o czym świadczą znaleziska monet rzymskich w okolicy Kołaczyc. Środowisko geofizyczne, w tym wypadku dolina Wisłoki, stanowi naturalne tło rozwojów ludów, tutaj się osiedlających.

U progu państwowości polskiej w dolinie Wisłoki istniały już liczne osady, stąd drogi biegnące z północy na południe nabrały większego znaczenia. Miasteczka powiatu jasielskiego, które powstały z osad rozłożyły się wdłuż głównych szlaków komunikacyjnych, przebiegających prawie równolegle do Wisłoki. Był to najważniejszy szlak, łączący północno - wschodnie ziemie Polski z Węgrami, a zarazem na pewnym odcinku pokrywający się z drogą ruską, która biegła w kierunku Sanoka na Ruś. Szlak ten zaciążył na rozplanowaniu miast, których zabudowa była wyraźnie dostosowana do dróg przelotowych. Gęsta sieć osad wiejskich, powstałychw wyniku kolonizacji, niewątpliwie oddziałała na zorganizowanie życia miejskiego w Brzostku i Kołaczycach. Przed wojną część historyków uważała, że miasta nasze powstały w wyniku kolonizacji na prawie niemieckim pojedynzcym aktem lokacji. Była to tzw. teoria kolonialna. Lecz krytyka tej teorii zrodziła się jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym. Zwolenników zyskała sobie tzw. teoria targowa. W oparciu o liczne osady targowe szerzyło się przekonanie, że czynnikiem miastotwórczym był handel. 

Nowa historiografia marksistowska traktuje miasto jako prodykt postępu w społecznym podziale pracy, główny czynnik miastotwórczy widziała w produkcji rzemieślniczej. Podgrodzia, a nie osady targowe, miały dać początek miastom. I ta teoria, mająca dużo słuszności, jest w niektórych wypadkach nadużywana do zbyt pospiesznych uogólnień. Podsumowując teorie przedstawione wyżej"(...) traktujemy dziś nasze miasta nie jako twór przyniesiony przez obcych w gotowej formie, lecz jako rezultat rodzimej ewolucji gospodarczej i socjalnej.

Pochodzenie nazwy

Miejscowość Kołaczyce, należąca do bardzo starych osad, wcześniej awansowała do rangi miasta. Jest kilka, bardziej lub mniej ludowych, jak też bardziej lub mniej naukowych etymologii nazwy Kołaczyc. Jedna wersja głosi, że podczas najazdu Tatarów, w XIII wieku, mieszkańcy osady, a ściślej mówiąć mężczyźni, bronili się kołkami, ponieważ nie posiadali innej broni skutecznej, przy pomocy kołków odbili też branki - mieszkanki wsi. Nazwa Kołaczyce pochodziłaby zatem od kołków, kołów i kołeczków.

Druga wersja łączy się z pewnym prawdopodobnym zdarzeniem. Kiedy przez wieć przejeżdżał król Kazimierz Wielki, właśnie na terenie dzisiejszych Kołaczyc zepsuł się powóz królewski. Kiedy powóz stanął król wysiadł i zapytał co się złamało, koła czy też co innego? Rzeczywiście złamane koła naprawili kołodzieje i na pamiątkę tego wydarzenia jest nazwa Kołaczyce.

Trzecie podanie ludowe głosi, że w miejscowości wypiekano dobre i smaczne kołacze. Wyraz kołacz znany jest na terenie całej Słowiańszczyzny i oznacza okrągły placek, często obrzędowy i weselny. Choć związek znaczeniowy z nazwą jest możliwy, to jednak etymologia ta nie wyjaśnia budowy i struktury nazwy Kołaczyc.

Inna z kolei wersja, mająca pozory naukowej - wiąże nazwę Kołaczyce z nazwą istniejącego niegdyś zamku Golesza; znanych ruin na Podzamczu w Krajowicach. Według tej wersji, nazwa Kołaczyce powstała w sposób następujący: nazwa Golesz zmieniła się najpierw na Kolesz, a od tego powstała nazwa Koleszyce, zmieniona później na Kołaczyce. Hipoteza ta jest pomysłowa, jednak zawiła i nie tłumacząca istotnego związku słowotwórczego wyrazów. Została ona wysunięta przez W.Węgrzyńskiego, nauczyciela gimnazjum jasielskiego na początku XX wieku, historyka i miłośnika regionu jasielskiego.

Najbardziej uzasadniona jest etymologia wywodząca Kołaczyce od nazwy osobowej - przezwiska Kołacz. Być może, że imię lub przezwisko nadano człowiekowi o owalnej, okrągłej twarzy, podobnej do Kołacza.

Rzemiosło i handel

Kołaczyce leżały na bardzo starym szlaku handlowym, biegnącym z zachodu od Krakowa i Tarnowa poprzez Krosno, a stamtąd na Ruś oraz przez Duklę na Węgry. Dogodne warunki handlu towarami spowodowały pomyślny rozwój rękodzieła. Zewnętrznym tego objawem byli bogaci mieszczanie. Pomimo że Kołaczyce miały przewagę ludności rolniczej, znaczny odsetek mieszkańców trudnił się rzemiosłem i handlem. 
 

Spółdzielnia Pracy Branży Skórzanej
 

Rejestr z 1581 roku wymienia tylko czterech różnych rzemieślników: jednego kijaka (człowiek sprzedający mięso) na przedmieściu, dwa młyny i dwie banie gorzałczane. Ale już na początku XVII wieku nastąpił znaczny postęp w rozwoju rzemiosła.W 1614 roku Rada Miejska Kołaczyc wydała dwa statuty cechowe. Wg tego Statutu z 1614 roku cech szewski miał aż 12 kramów, czyli było 12 mistrzów, którym wolno było prowadzić rzemiosło szewskie. Produkcja rzemieślnicza nastawiona była tak na rynek wewnętrzny jak i na szerszy zbyt. Wytwory miejscowego rzemiosła nabywali przede wszystkim mieszczanie oraz chłopi z okolicznych wsi. 
 

Zakład garncarski
 

W 1546 roku Kołaczyce otrzymały od króla przywilej na odbywanie targu tygodniowego we wtorki. Na targach rzemieślnicy sprzedawali swoje wyroby, a ludność wiejska płody rolne i zwierzęta hodowlane. Nie wolno było handlować rzemieślnikom z innych miast oraz nie należącym do cechu. Po drugiej wojnie światowej nadal rozwijało się tradycyjne w Kołaczycach rzemiosło szewskie, które przybrało całkiem inny charakter. 
Po pracy w Spółdzielni Szewskiej w Kołaczycach, szewcy robili jeszcze buty w swoich domach dla rodziny. Obecna Spółdzielnia Szewska w Kołaczycach nosi teraz nazwę: "Spółdzielnia Pracy Branży Skórzanej". Powstała ona po wyzwoleniu w 1945 roku. W 1954 roku Gromadzka Rada Narodowa w Kołaczycach odpłatnie przekazała Spółdzielni budynek parterowy w rynku, na którym Spółdzielnia dobudowała piętro i poddasze. W 1965 roku przystąpiono do częściowej mechanizacji zakładu. Uruchomiono czyszczarkę, krajarkę pasów, ścinarkę skór miękkich i twardych. Maszyny przyczyniły się do zwiększenia wydajności pracy. W 1965 roku rozpoczęto produkcję obuwia przy użyciu pras. Produkcja roczna wzrosła z 12 tysięcy par w 1957 roku do 38 tysięcy par w 1970 roku. 
 

Wyroby garncarskie
 

W XVIII wieku rozwinęło się na szeroką skalę garncarstwo, które należy zaliczyć do jednej z poważniejszych gałęzi rzemiosła. Dlatego też w XVIII wieku, ze względu na dużą liczbę garncarzy powstał trzeci cech - cech garncarski. Wyroby kołaczyckie wyróżniały się rozmaitością form i wysokim poziomem artystycznym. Geneza ośrodka garncarskiego Kołaczycach nie jest dotychczas należycie zbadana. Wiadomo, że jego rozwój przypadł na XVIII wiek i następne stulecie, kiedy Kołacyce zaczęły zajmować jedno z pierwszych miejsc wśród ośrodków garncarskich dzisiejszego woj. Podkarpackiego. Znane jest nazwisko burmistrza Antoniego Wajdyłowicza, który był mistrzem garncarskim. 
Na przełomie XIX i XX wieku do wybitnych garncarzy kołaczyckich zaliczał się Leon Lejpras, syn Francuza, majstra tkackiego, sprowadzonego z początkiem XIX wieku do fabryki tkanin na Nawsiu Kołaczyckim. Leon Lejpras uczył się zawodu u garncarza Dygasa, który miał swoją pracownię przy ulicy Szpitalnej. Wyroby Lejprasa wyróżniały się bogatym zdobnictwem. Poza naczyniami użytkowymi wykonywał on galanterię glazurowaną, a nawet próbował swych sił w rzeźbie. Na wystawę krajową we Lwowie wysłał wykonane przez siebie, w palonej glinie, popiersie Tadeusza Kościuszki. Produkowano wyłącznie ceramikę czerwoną, przeważnie glazurowaną, zdobioną malaturami. W pracowniach garncarskich obok różnego rodzaju naczyń, jak garnki, dwojaki, miski, dzbanki, bańki na olej, na piwo, wyrabiano też formy do lania świec, ozdobne kropielniczki, figurki świętych, zabawki dziecinne, koniki, miniaturowe naczynia, ramki do obrazów itp. Jeszcze na początku XX wieku istniało w Kołaczycach około 20 pracowni garncarskich. W okresie międzywojennym liczba pracowni garncarskich stałe się zmniejszała.

W 1970 roku notowano trzy pracownie: w Kołaczyach, na Wygodzie, na Nawsiu. Garncarnię na Wygodzie prowadzili Józef Chmura i Jan Śliwiński, na Nawsiu pracownię posiadał Stefan Gajda. Produkcja roczna każdej z nich wynosiła około 15 tysięcy sztuk. Produkowało się od 1 marca do silniejszych mrozów. W zimie następowała przerwa.
Oprócz trzech cechów: szewskiego, wielkiego i garncarskiego, które istniały w XVIII wieku, w Kołaczycach był jeszcze czwarty cech, tkacki. Został on zatwierdzony w 1858 roku. Jednak tkactwo nie rozwinęło się na większą skalę, gdyż poważna konkurencja w tej dziedzinie istniała w pobliskiej Jodłowej. Jednak kiedy po pierwszym rozbiorze Kołaczyce stały się własnością Ausrtii postanowiono ten fakt wykorzystać. Założyli w 1786 roku fabrykę perkali, bielizny stołowej i nankinów. Achilles Johannot został sprowadzony do Kołaczyc w 1800 roku. Był to wysokiej klasy fachowiec, a jego rodzinaposiadała tradycje w dziedzinie przemysłowej.
 

Fabryka perkali założona w 1786 roku
 

Zaraz po przyjeździe zaczął mechanizować fabrykę. Na początku XIX wieku zatrudniano w niej około 541 robotników. W fabryce było 206 warsztatów. Świetny rozwój fabryki był przyczyną zmiany nazwy wsi na Ederów. Rząd austriacki nie chcąc dopuścić do rozwoju przemysłu w Galicji, nakazał wyroby wozić do Wiednia po stempel. Wyroby wskutek tego były drogie i nie wytrzymywały konkurencji. Dlatego w 1811 roku spółkę rozwiązano, a fabrykę przejął Achilles Johannot. Fabryka rozwijała się. Johannot sprowadził stalowe magle angielskie, machiny parowe, uruchomił też turecką farbiarnię, w której nadawano bawełnie trwały czerwony kolor. Johannot miał coraz więcej pieniędzy w wyniku rozwoju fabryki. Wybudował dla swoich potrzeb w Nawsiu Kołaczyckim piękny pałac, założył wokół niego duży park i zwierzyniec. Po 15 urodzajnych latach notuje się zmniejszenie produkcji fabryki. 

W dniu 31 marca 1827 roku majątek uległ licytacji. Niedługo potem zmarł właściciel Johannot. Po upadku fabryki tkacze kołaczyccy nadal wyrabiali płótno przez cały XIX wiek. W okresie dwudziestolecia międzywojennego cech przestał istnieć z powodu braku tkaczy. Tak więc z różnego rodzaju rękodzieł rozwijających się przez kilka wieków w Kołaczycach, pozostało jedynie szewstwo i garncarstwo, które to ostatnie również stopniowo zanikło.

Okres rozbiorów

Po pierwszym rozbiorze Polski ziemia jasielska, a wraz z nią Kołaczyce, przeszły pod panowanie austriackie. Rząd austriacki zniósł opactwo w Tyńcu. Zasadniczo pierwszy rozbiór Polski nie wniósł w życie gospodarcze Kołaczyc poważniejszych zmian. Regres w jego rozwoju wprowadziły dopiero walki konfederatów barskich z Rosją.

W 1799 roku Kołaczyce zostały wraz z innymi wsiami sprzedane za 80 000 florenów 59 koron Karolowi Ederowi, Janowi dwojga imion Jakubowi baronowi Boesnerowi i Friesowi. Towarszystwo to następnie odsprzedało Kołaczyce i Nawsie wraz z innymi wsiami Achillesowi Johannotowi za 80000 zł w 1811 roku. W ten sposób Kołaczyce stały się miastem prywatnym. Wielkie wydarzenia historyczne, jak powstanie listopadowe, powstanie chłopskie Jakuba Szeli, powstanie styczniowe, nie przeszły bez echa przez teren Kołaczyc.

W roku 1848 w Jaśle utworzono Radę Narodową dla całego obwodu jasielskiego. Do Rady wchodził też mieszkaniec Kołaczyc - Niezgoda. Najwięcej z Wiosny Ludów skorzystali chłopi, którzy 15 maja 1848 roku przestali odrabiać pańszczyznę. Gdy wybuchło powstanie styczniowe, nie brakło w nim również mieszkańców Kołaczyc. Dwunastu ochotników przedarło się przez granicę, aby brać udział w walkach. W połowie XIX wieku nawiedziła tutejsze tereny ostatnia w południowej Polsce epidemia cholery. Przyczyną zarazy był głód spowodowany klęskami żywiołowymi, nieurodzajnymi latami, wylewami rzek, pomorem inwentarza. Do dnia dzisiejszego w Kołaczycach i okolicach znajdują się choleryczne cmentarze. 

Po przegranej wojnie z Prusami, Austria przekształciła się w monarchię dualistyczną (austro - węgierską). Dla Polaków ustanowiono Sejm Krajowy we Lwowie. Do szkolnictwa, urzędów i sądów wprowadzono język polski. Kołaczyce w tym czasie utraciły znaczenie na rzecz Jasła i Frysztaka, które to miejscowości otrzymały połączenie kolejowe z Rzeszowem. W tym czasie w Kołaczycach prowadzono wiercenia w celu poszukiwania ropy naftowej, lecz niestety na jej złoża nie natrafiono. Liczba mieszkańców Kołaczyc wykazuje w drugiej połowie XIX wieku tendencje spadkowe. Przyczyną tego jest emigracja do Ameryki. Wyjeżdżała przeważnie ludność utrzymująca się z rolnictwa. Od 1963 roku zaczęli osiadać w Kołaczycach Żydzi, którzy do tego roku nie mieli do miasteczka wstępu ze względu na panujące nastroje antysemickie. Na początku XIX wieku była już w Kołaczycach straż ogniowa, poczta, telegraf, lekarz i apteka. W 1903 roku zaczęto budowę nowego kościoła. Podczas I wojny światowej Kołaczyce były terenem ciągłych przemarszów wojsk rosyjskich. Zatrzymywały się one w miasteczku, zajmowały ważniejsze budynki, rekwirowały żywność i paszę dla koni.

W 1915 roku Kołaczyce pozostawały w rękach Rosjan. Budynek szkolny zamieniono na szpital. Najwięcej wojsk rosyjskich przeszło przez Kołaczyce w marcu i kwietniu 1915 roku. 2 maja 1915 roku zaczęła się pod Gorlicami niemiecko - austriacka ofensywa przeciw Rosjanom. Wojska powoli przemieściły się w kierunku Kołaczyc. Od pocisków armatnich spaliły się 42 budynki, pożar zniszczył częściowo budynek szkolny. Została uszkodzona również wieża kościelna, pięć witraży i dach na kaplicy. W wyniku I wojny światowej na jej różnych frontach zginęło 34 mieszkańców Kołaczyc.

Kultura i oświata w Kołaczycach

Ożywienie kulturalne i reformacja, które przeszły przez Polskę w okresie Odrodzenia nie ominęły również Kołaczyc. Pomimo, że były one posiadłością klasztorną, to jednak przebywali w nich arianie, mający nawet swój zbór w kamieniczce na przedmieściu Kołaczyc. Przeprowadzona w 1602 roku wizytacja szkoły w Kołaczycach stwierdza, że tutejszy nauczyciel, kantor kołaczycki, Jan Stefanides, podejrzany był o herezję. W Kołaczycach działała szkoła typu miejskiego, która prawdopodobnie powstała przed 1595 rokiem. O jej istnieniu dowiadujemy się z wizytacji przeprowadzonej w 1595 roku z polecenia biskupa Radziwiłła przez archidiakona krakowskiego, Krzysztofa Kazimirskiego. Szkoła ta była wizytowana jeszcze dwa razy, w 1602 i w 1608 roku. Notatki i uwagi wizytatorów dowodzą, że tak w powiecie jasielskim, jak i w samych Kołaczycach, duży wpyw wywierała reformacja, zwłaszcza arianizm. Uposażenie nauczycieli w miastach i miasteczkach było w gestii proboszcza i mieszczan, a częściowo opierało się o fundację. Natomiast nauczyciele mieli swój udział w opłatach kościelnych i daninach, więc ich uposażenie było bardzo niskie, dlatego zmuszeni byli szukać innych źródeł dochodu. Dzieci uczyły się katechizmu, śpiewu kościelnego, początków łaciny, ministrantury oraz czytania i pisania. Poziom kołaczyckiej szkoly był dość wysoki. Szkołę w Kołaczycach kończyły dzieci bogatych mieszczan, bo prawie z zasady umieli pisać członkowie władz miejskich, a podpisywanie krzyżykami dokumentów w urzędzie nie należało do rzadkośći.

Życie kulturalne przed rozbiorami:


Życie kulturalne nie tylko ograniczało się do spraw oświatowych. Rozwijało się również w cechach. Czczono swych patronów, odprawiano uroczyste nabożeństwa, brano udział w procesjach. Na uroczystości kołaczycanie zakładali odpowiedni strój. Mężczyźni strolili się w długą, sukienną, granatową, falistą kapotę, pas jedwabny, kolorowy, i w wysoką z siwego barana, z wstążkami na boku czapkę. Strojem kobiet była czapka z materiału ozdobionego w złote kwiaty, jubka podbita lisami lub futrem białym, fałdzista w kwiaty spódnica i czerwone albo żółte z koronkami trzewiki. Dziewczęta nosiły długie sploty włosów z rozpuszczonymi na plecach wstążkami, kaftaniki białe lub kolorowe, gorsety z wywiniętą na nie koło szyi suto obszlarkowaną koszulą, białe perkalowe krótkie spódnice i fartuszki oraz farbowane trzewiki.

Reformy szkolnictwa w okresie porozbiorowym:


 Po pierwszym rozbiorze Polski, powiat jasielski nie korzystał już z dobrodziejstw Komisji Edukacji Narodowej ponieważ ziemie te należały do Austrii. Pod zaborem austriackim organizacja szkolnictwa wzorowała się na "ustawie szkolnej" z 1805 roku, która zdecydowała o szkolnictwie galicyjskim na okres 50 lat. W wyniku reformy powstały szkoły trywialne, dzielące się na dwa stopnie. Pierwszy stopień obejmował dwa lata nauki, drugi - jeden rok. W 1868 roku otwarto Gimnazjum Męskie w Jaśle, w którym prowadzono naukę w języku polskim i niemieckim. Sytuacja zmieniła się na korzyść Polaków po 1870 roku. Jeszcze w 1869 roku wprowadzono na miejsce szkoły trywialnej szkołę ludową, w której nauka miała być powszechna, a językiem wykładowym język polski. Opiekę nad szkołami przejęli starostowie, a bezpośredni nadzór sprawowali inspektorzy. Prawdopodobnie na początku XIX wieku został wybudowany w rynku budynek piętrowy, murowany, przeznaczony na urząd gminny, na górze mieściły się przez pewien czas cztery klasy szkolne i kancelaria. W podwórku za budynkiem była drewutnia i ustępy. Budynek stoi do dnia dzisiejszego, obecnie mieści się w nim apteka i Urząd Gminy. W 1880 roku zaczęto budować nowy, o wiele bardziej okazały, jednopiętrowy dom, służący młodzieży Kołaczyc do 1975 roku. Była to oryginalna szkoła, w środku miała wieżyczkę z zegarem, a na samym szczycie chorągiewkę z blachy z wyciętą datą budowy - 1880 rok. Przejeżdżający turyści uważają, że jest to ratusz, lecz mylą się, ponieważ ratusz znajdował się na miejscu gdzie teraz jest Spółdzielnia Branży Skórzanej. Szkoła w Kołaczycach była już wtedy czteroklasowa, koedukacyjna, ludowa. Ukończenie nauki szkolnej sześcioletniej dawało uprawnienia wstępu do gimnazjum, które odpowiadało dzisiejszej szkole średniej. W 1880 roku szkoła zatrudniała pięciu nauczycieli, a w 1895 roku było ich siedmiu. Uczęszczało do niej wtedy 120 dzieci mieszczańskich.

XIX-wieczny rozkwit kołaczyckiej kultury:


Afisz amatorskiego przedstawienia pt.: "Błażek opętany"

 

Początki ożywienia kulturalnego:

 Już w XIX wieku Kołaczyce posiadały kanalizację, co świadczy o pewnym poziomie życia i zamożności mieszkańców. Dzięki swobodom panującym w Galicji, dość bujnie rozwijało się tu życie kulturalne. Ówczesne życie kulturalne Kołaczyc skupiało się wokół szkoły. Obchodzono i organizowano uroczystości związane z patriotycznymi rocznicami, urządzano liczne imprezy. Dla przykładu można podać, że w kronice tutejszej szkoły, oprócz adnotacji o odbywających się wtedy w Kołaczycach uroczystościach zachowało się siedem oryginalnych afiszy, zapraszających obywateli Kołaczyc na odgrywane sztuki. Dochód z nich przeznaczano na ubogą młodzież szkolną, której kupowano ubrania, na zakup sprzętu strażackiego, na budowę nowego kościoła, na zegar na wieży szkolnej itp. Najwięcej angażowali się do tej pracy nauczyciele i szewcy. Widać to wyraźnie z obsady ról. 22 maja 1898 roku odbyło się w Kołaczycach przedstawienie amatorskie, rozpoczęte "Radą" (wątek z Pana Tadeusza), po czym nastąpiła właściwa sztuka pt.:"Błażek opętany". Była to krotochwila w jednym akcie ze śpiewami. Obsadę stanowiło 8 osób. Do kolejnych wielkich przedstawień zaangażowano też studentów, maturzystów i licealistów oraz młodzież rzemieślniczą. W stuletnią rocznicę urodzin Adama Mickiewicza odbyły się w Kołaczycach wielkie uroczystości patriotyczne z udziałem około 2000 obywateli. Na zakończenie uroczystości zasadzono na rynku lipę, na pamiątkę tej uroczystości. W szkole otwarto "Czytelnię", dla której w kwietniu 1898 roku Krakowskie Towarzystwo Oświaty Ludowej nadesłało 162 książki, które miały być zaczątkiem biblioteki. Początek XX wieku zaznaczył się wzmożonym uciskiem Polaków w zaborze pruskim. W odpowiedzi na to Polacy w Galicji postanowili pokazać Niemcom, że naród polski ma jeszcze wielką siłę żywotną i na znak protestu zarządzono w całej Galicji uroczystości grunwaldzkie. Także i w Kołaczycach odbyła się 17 sierpnia 1902 roku uroczystość grunwakldzka. Ponownie w 1910 roku na ziemiach polskich manifestowano 500 - lecie zwycięstwa pod Grunwaldem. Uczczono również rocznicę Konstytucji 3 Maja, urządzając w 1903 roku uroczysty pochód, któremu przewodzili nauczyciele. 16 czerwca 1903 roku kołaczycanie postanowili budować nowy kościół. Kamień węgielny pod budowę nowego kościoła położono 26 lipca 1903 roku, w dniu patronki Kołaczyc, świętej Anny. Nowy kościół miał stanąć na miejscu starego, dlatego część starego rozebrano, a z uzyskanego w ten sposób drzewa zbudowano zastępczą salę w miejscu, gdzie obecnie mieści się kino "Flisak". Plan nowego kościoła wykonał architekt, Stanisław Majewski. Budowę zakończono w 1906 roku i w tym samym roku dokonano również jego poświęcenia (opis kościoła znajdziecie w informatorze). Nauczyciele kołaczyccy brali czyny udział w życiu środowiska, organizowało różne formy pracy pozaszkolnej: kursy, dziecińce letnie, półkolonie. Po pierwszej wojnie światowej nie było w Kołaczycach analfabetyzmu jako zjawiska masowego. Jedynie znikomy procent ludności nie umiał czytać i pisać, byli to przeważnie ludzie starsi. Przed wojną w latach 1937 - 1939 w Nawsiu Kołaczyckim istniało prywatne gimnazjum bez praw państwowych. Prowadzili je Stanisław Matysik i Józef Mardyła. Młodzież uczyła się dwa lata, a później trzeba było zdawać do trzeciej klasy gimnazjum prywatnego w Strzyżowie. Młodzież rzemieślnicza zrzeszała się w klubie "Ostoja", z którym współpracowała miejscowa inteligencja. Przy klubie zorganizowano chór męski. Związek Młodzieży Wiejskiej miał własną świetlicę w tzw. "domu ubogich" – dawnym szpitalu.

 

Tajne nauczanie w Kołaczycach

 

 

 


Dom Jana Baystaka

 

 

Podczas wojny w Kołaczycach prowadzono tajne nauczanie. Człowiekiem, który mimo niebezpieczeństwa postanowił zorganizować tajne nauczanie w zakresie szkoły średniej,był Jan Baystak. Rozpoczął on tajną działalność pedagogiczną już w roku 1940. Tajne nauczanie w Kołaczycach było podporządkowane administracyjnie tajnemu nauczaniu w Jaśle. Początkowo uczniowie organizowani byli w tzw. dwójki. Ten system pozwalał na dobrą konspirację, a w razie nakrycia przez patrole niemieckie, były większe szanse niewinnego uzasadnienia. Zajęcia odbywały się w różnych miejscach: w małym domku rodzinnym Jana Baystaka (na zdjęciu) lub w ogrodzie, w polu wśród zbóż, w lesie nad rzeką, w zależności od aktualnych możliwości i stopnia zagrożenia przez Niemców. Niejednokrotnie lekcje były przerywane przyjazdem "budy" - gestapo" -, które dokonywało aresztowań lub polowania na ludzi. Trudność stanowił brak podręczników. Nie zawsze jednak można było je ze sobą zabierać, ze względu na wzmożone patrole niemieckie, które czasami prowadziły czasami rewizję przechodniów. Wówczas nauka odbywała się systemem pamięciowym. Po przerobieniu pierwszej klasy gimnazjum i pomyślnym zdaniu egzaminów przechodziło się do klasy drugiej. Nie było żadnych dyplomów, świadectw, tylko uścisk dłoni i życzenia kontynuowania dalszej nauki. Kolejnym etapem nauczania było udostępnienie przez kierownika szkoły podstawowej, Władysława Pazdro, swojego mieszkania, w którym można było pomieścić większą grupę osób. Mieszkanie to znajdowało się budynku urzędu gminnego. Wykładowcą nadal był Jan Baystak. W latach 1940 - 1943 grupa uczniów przerobiła pełny zakres materiału pierwszej, drugiej i trzeciej klasy gimnazjum. Dalszą zespołową naukę musiano trzeba było przerwać z uwagi na coraz bardziej nasilający się terror niemiecki i maksymalne zagrożenie. W zimie 1945 roku cała grupa tajnego nauczania rozpoczęła naukę już w wolnej Polsce w czwartej klasie gimnazjum w Kołaczycach. Jan Baystak został jego dyrektorem. Tajne nauczanie obejmowało nie tylko program szkoły średniej, lecz także zakazaną przez okupanta część programu szkoły powszechnej. Jednym z organizatorów tego nauczania i wykładowcą była nauczycielka, Eugenia Kahlówna. Nauczyciele prowadzący tajne nauczanie nie pobierali zapłaty, jedynie rodzice uczniów starali się w miarę możliwości płacić nauczycielom w naturze produktami rolnymi. Na bazie tajnego nauczania i w oparciu o uczniów uczęszczających na komplety, istnieje do dzisiejszego dnia Liceum Ogólnokształcące w Kołaczycach.

Szkoła Średnia w Kołaczycach


Liceum ogólnokształcące
 
 

W lutym 1945 roku projektowano zorganizować w Kołaczycach szkołę średnią, która byłaby przedłużeniem tajnego nauczania. Kuratorium Okręgu Szkolnego w Rzeszowie przychylając się do prośby mieszkańców Kołaczyc, powierzyło Janowi Baystakowi zorganizowanie Gimnazjum i Liceum w Jaśle Ponieważ w Jaśle nie było pomieszczenia na szkołę, na skutek nieomal całkowitego zniszczenia miasta, byłe starostwo powiatowe poleciło zorganizowanie jasielskiego Gimnazjum i Liceum w Kołaczycach. Ogłoszono wpisy, przeprowadzono egzaminy wstępne. Młodzież zgłaszała się z całego powiatu. Zebrało się 231 uczniów. Zorganizowano 9 oddziałów. Kierownictwo Szkoły Podstawowej oddało do tymczasowego użytku szkoły średniej cztery sale lekcyjne i maleńki gabinet na pierwszym piętrze. Zrobiono też jedną klasę w opuszczonym pożydowskim domu. Szkoła rozpoczęła pracę, nauka odbywała się na dwie zmiany. Pierwszym dyrektorem, jak i wykładowcą był znany już Jan Baystak. Nauczycielami w nowej szkole byli: Mieczysław Bagan, Stanisław Bezłowski, Franciszek Gustek, Wanda Krupa, Józef Lesikiewicz, Jan Lisowski, Stefan Martowicz, Franciszek Paczosa, Józef Ślisz, i ksiądz Andrzej Filipek. W 1948 roku Ministerstwo Oświaty zatwierdziło ostatecznie samodzielne Państwowe Gimnazjum i Liceum już w Kołaczycach. Od tego okresu zaczęła się normalnie zorganizowana praca w szkole. Od 1 września 1952 roku funkcję dyrektora objął wykładowca tej szkoły, Józef Ślisz. W roku 1953 zorganizowano Komitet Budowy Szkoły, który zabrał się energicznie do gromadzenia funduszów i materiałów budowlanych. W krótkim czasie zgromadzono około 160 tysięcy złotych. Budowę szkoły włączono do centralnego planu inwestycyjnego na rok 1956 rok. W 1956 roku Przedsiębiorstwo Budowlane w Kołaczycach rozpoczęło budowę szkoły. Już w roku szkolnym 1958/1959 rozpoczęto naukę w nie tynkowanym jeszcze na zewnątrz budynku. W 1962 roku obok szkoły został wybudowany internat, który mógł pomieścić 80 osób. W czerwcu 1970 roku odbył się zjazd absolwentów, który był podsumowaniem dorobku szkoły na 25-leciu i zamknął jakby pierwszy rozdział jej działalności. Na uroczystości nadano jej imię Marii Skłodowskiej - Curie, a z wolnych wpłat uczestników ufundowano szkolny sztandar. W roku 1975 Liceum Ogólnokształcące imienia Marii Skłodowskiej - Curie weszło w skład Zespołu Szkół Gminnych.

Szkoła Podstawowa w Kołaczycach:
 
Szkoła Podstawowa w Kołaczycach


     

 Początki Szkoły Podstawowej w Kołaczycach przypadają na epokę renesansu i reformacji. Około 1595 roku istniała tu szkoła parafialna.
      Większy rozwój szkolnictwa przypada na okres wielkich wpływów reformacji. W powiecie jasielskim kwitł arianizm. Reformacja nie ominęła szkoły w Kołaczycach. Wizytacja z 1602 roku dowodzi, że kantor szkoły był potencjalnym heretykiem, a uposażenie nauczyciela spoczywało na barkach proboszcza i mieszczan. Na program szkolny składał się katechizm, śpiew kościelny, nauczanie podstaw łaciny, ministrantury, oraz czytanie i pisanie. w okresie porozbiorowym szkoły w Galicji były zorganizowane wg ustawy szkolnej z rok 1805, opracowanej na zlecenie cesarza Franciszka I. Wprowadzono szkołę trywialną, w której nauka odbywała się w dwu oddziałach. Pierwszy - dwuletni, drugi - jednoroczny. Panowała nauka pamięciowa w języku niemieckim, a obowiązywała dyscyplina kija. Po 1800 roku istniała w Kołaczycach szkoła trywialna, a zanika szkoła parafialna. W 1869 roku austriacka ustawa szkolna wprowadziła szkołę ludową. Wiąże się to z powstaniem sejmów krajowych dla Galicji. Nauka miała być powszechna, a językiem wykładowym, język danego kraju. Troskę o szkoły na terenie przejmują rady szkolne(powiatowe).
 Kalendarium ważniejszych wydarzeń szkoły XIX - XX wieku
 

Do 1880 roku - nauka odbywała się w czterech klasach szkolnych (w dzisiejszym budynku Urzędu Gminy)
1880 rok - zaczęto budowę budynku szkoły (dzisiejszy budynek przedszkola)
1894 rok - poświęcenie sztandaru szkoły
1898 rok - przedstawienia amatorskie UPT:"Błażek opętany" i "Gwiazda polarna"
1898 rok - obchody 100 - letniej rocznicy urodzin Adama Mickiewicza, w szkole otwarto czytelnię (162 książki)
1902 rok - uroczystości grunwaldzkie w Kołaczycach
1903 rok - uczczono pochodem rocznicę Konstytucji 3 Maja
1903 rok - umieszczono na wieży szkoły nowy zegar
1907 rok - wynajęcie u Korporacji Zarządu Funduszu dla Ubogich (tzw. dziadownia) - pięciu sal na lekcje
1908 rok - próby stworzenia szkoły przemysłowej dla chłopców
1910 rok - w szkole zrobiono wodociągi
1915 rok - szkoła uszkodzona w czasie ofensywy gorlickiej
1919 rok - Rada Szkolna Okręgowa znosi naukę języka niemieckiego w klasach trzecich i czwartych
1923 rok - zorganizowano Radę Pedagogiczną
1924 rok - odnowiono budynek szkoły
1925 rok - zorganizowano szkołę siedmioklasową
1933 rok - przy szkole powstaje Towarzystwo Popierania Budowy Publicznych Szkół Powszechnych
Od 1933 roku - prowadzono akcję dożywiania dzieci
1939 rok - zorganizowanie 600 lat Parafii Kołaczyce
1939 rok - 1940 rok - szkoła zajęta przez wojska niemieckie
1942 rok - otwarto szkolną kuchnię
1943 rok - część szkoły zajęta na magazyny Spółdzielni Rolniczo Handlowej
1944 rok - nauka w Domu Ludowym w Nawsiu Kołaczyckim
1945 rok - uruchomienie szkoły
1945 rok - utworzenie "ogniska" Związku Nauczycielstwa Polskiego
1945 rok - powołanie Komitetu Rodzicielskiego
1945/46 rok - nauka odbywała się w domu po żydzie Waldzie
1946 rok - wydzierżawiono cztery sale lekcyjne w budynkach prywatnych z powodu dużej ilości dzieci
1975 rok - oddano do użytku nowy budynek Szkoły Podstawowej
1979 rok - powołano Stowarzyszenie Miłośników Kołaczyc z inicjatywy nauczycielki szkoły mgr Wandy Szot Mitoraj
1999 rok - reorganizacja Szkoły Podstawowej w: sześcioletnią Szkołę Podstawową i trzyletnie Gimnazjum
13-14 X 2000 rok - jubileusz Szkoły Podstawowej
 
 
 

Dzisiejsze oblicze Gminy

 

Najważniejsze dane:

Powierzchnia gminy : 61,15 km2
Liczba mieszkańców : 9000 ( dane z 2011 r)
Średnia gęstość zaludnienia : 153 osoby/km2

 

Znajduje się tutaj osiem miejscowości, w tym miasto Kołaczyce i 7 sołectw :

 

- Kołaczyce, Bieździedza, Bieździadka, Krajowice, Lublica, Nawsie Kołaczyckie, Sieklówka, Sowina.

 

Położenie geograficzne : 

 

Gmina Kołaczyce leży w północno - wschodniej części powiatu jasielskiego, na zachodnim krańcu województwa podkarpackiego. Gmina oddalona jest około 11 km od najbliższego większego miasta - Jasła. Sąsiaduje od północy z gminą Brzostek, od północnego - wschodu z gminą Frysztak, od południowego - wschodu z gminą Jasło, a od zachodu z gminą Brzyska. Stroną, która daje Kołaczycom przewagę w regionie jest dobra lokalizacja ze względu na położenie wzdłuż drogi Jasło - Rzeszów. Dobre połączenie zapewnia komunikacja autobusowa z Krosna do Tarnowa, Krakowa, a także linie lokalne łączące siedzibę gminy z pozostałymi miejscowościami. Ogółem drogi krajowe zajmują 6 km, wojewódzkie 11, 6 km, a gminne 2,5 km.

 

Ukształtowanie powierzchni :

Ukształtowanie powierzchni jest bardzo zróżnicowane. 60 % stanowią tereny o rzeźbie wysokofalistej i różnej wysokości względnej, natomiast 40 % to płaskorówniny.

 

Gmina ma charakter miejsko-wiejski. Większą część terenu gminy stanowią tereny rolne (61%) i użytki leśne ( 32%), pozostały teren pokryty jest zabudową mieszkalno-gospodarczą (7%).

 

 

Rynek w Kołaczycach

Rynek w Kołaczycach

 

 

Fontanna „Bartek” na rynku w Kołaczycach

 

Gminne przedszkole w Kołaczycach

 

Widok na miasto Kołaczyce

 

Widok na gminę Kołaczyce

 

 

     

 

 

       

 

 

     

 

 

     

 

 

 WŁADZE


Burmistrz

mgr Małgorzata Salacha

ul. Rynek 1 ; 38-213 Kołaczyce
Tel.: 13 44 602 21 ; Fax.: 13 44 602 58
e-mail: burmistrz1@kolaczyce.itl.pl

Przyjęcia interesantów:  Poniedziałek 8:00 – 14:00
W pozostałe dni w miarę wolnego czasu

 

Zastępca Burmistrza

mgr Jerzy Sypień

ul. Rynek 1 ; 38-213 Kołaczyce
Tel.: 13 44 602 21 wew. 53 ; e-mail: j.sypien@kolaczyce.itl.pl

 
 

 Herb
Urząd Miejski w Kołaczycach

ul. Rynek 1, 38-213 Kołaczyce
tel. 13 44 602 21, 13 44 602 49
fax. 13 44 602 58

sekretariat@kolaczyce.it   ;   elektroniczna skrzynka podawcza e-puap: /6852290463/skrytka 

 

<p


Certyfikaty:

 

 

 

 

 

 dyplom

 

 

 

 

 

 

 


Kod banera:

Inne z branży

[ zamknij ]

Opinie

i komentarze

Zapraszam na moja stronę blog o wycieczkach: Artykuł genialny. Czekam na więcej
Zapraszam na moja stronę szafy Raumplus: Dobry, błyskotliwy, nowatorski - nic dodać, nic ująć. Oby więcej takich artykułów na stronach.
Zobacz geosyntetyki dachowe: Świetny artykuł. Interesujący, konkretny, życiowy. Nic dodać nic ująć.
A to moja strona doktorat: Zagadnienie nie zostało przedstawione w pełni, wiele elementów zostało pominiętych ale i tak uważam, że jest nieźle. Zdecydowanie wyróżnia się na tle innych:)
Maciej Mazur: Ostatnio mieliśmy wyświetlany na Euro-Renomie taki dodatkowy baner reklamowy. Dzięki dużej ilości odsłon staliśmy się bardziej rozpoznawalni. Polecam!

Dodaj

Twoją opinię

Zamknij

Ten serwis internetowy wykorzystuje pliki cookies.

Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. do celów reklamowych i statystycznych. Mogą stosować je też współpracujące z nami firmy - m.in. reklamodawcy.

W przeglądarce internetowej, w której otwierasz nasz serwis możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies.

Korzystając z tego serwisu bez zmiany ustawień dotyczących cookies wyrażasz zgodę na ich używanie i zapisywanie w pamięci urządzenia. Więcej informacji znajdziesz w Polityce prywatności.